Telkens wanneer een filmregisseur een geweldig verhaal combineert met geweldige muziek, zijn wij oprecht gelukkig meneer. Juno, sinds gisteren in filmzalen aller lande, is er zo eentje. De bijzonder bevallige (no pun intended) Ellen Page zit daar natuurlijk ook voor een groot stuk tussen. Ze hield er een Oscarnominatie aan over, en wat ons betreft, dik verdiend.

De muziek? Kimya Dawson en Belle and Sebastian kenden we natuurlijk al, maar de combinatie met de prachtige beelden wérkt echt. Overigens, het script is van de hand van Diablo Cody, wiens blog en MySpace zeker een bezoekje waard zijn.

Tja, bij deze kent u ook onze favoriet voor de Oscars. We zijn benieuwd…

Sinds wij in deze blog berichtten over de bevallige SoKo, zijn onze bezoekersaantallen zonder overdrijven vervijfvoudigd. Dat zegt wat, zij het misschien in zeer beperkte mate, over de populariteit van SoKo en I‘ll kill her in het bijzonder. Wie de Ultratop 50 van deze week al heeft bekeken, krijgt daar een iets empirisch correctere bevestiging van: I’ll kill her kwam deze week binnen op 11, nadat het al eerder vier weken in de Ultratip stond, en dit vooral doordat het nummer de afgelopen dagen zo vaak gedownload werd. Overigens, sinds die downloads daadwerkelijk meetellen, ziet die Ultratop er een stuk beter uit. Met artiesten als Alicia Keys, Beirut, Dada Life, Daft Punk, Katie Melua, Bloc Party, Kate Nash en Editors in de top vijftig lijken de tijden van <insert shitty boysband> en aanverwanten nu voorgoed voorbij. En daar zijn wij niet rouwig om.

Ahh, Alicia Keys. de zangeres die oud op nieuw in het gezelschap van een bal doorbracht, vindt zichzelf het mooist wanneer ze pas uit bed gekropen is, haar haartjes in de war, gaten in haar sokjes en foute kleertjes aan – now there’s an image! Haar cd As I Am was op de valreep nog één van de pareltjes van afgelopen jaar. Sinds Songs in A Minor, nu al zeven jaar geleden, heeft La Keys een enorme muzikale evolutie doorgemaakt, wat ons betreft ten goede. No One en Teenage Love Affair, echte ear candy. We blijven het voor u volgen.

Toegegeven, eigenlijk al bekend sinds Tidal in 1996, maar vooral dankzij Extraordinary Machine (2005) terecht in dit lijstje opgenomen. En dat het een geweldig schoon madam is, helpt natuurlijk ook.

6. Jenny Lewis

Gelukkig begon de leadzangeres van indie rockband Rilo Kiley in 2006 met Rabbit Fur Coat een solo project of we konden haar strikt genomen niet eens opnemen in deze lijst. Dat Jenny Lewis als kindsterretje in series als Growing Pains en Baywatch meespeelde, verhoogt wat ons betreft alleen haar rock-’n-roll-gehalte. Melt Your Heart en You Are What You Love zijn gewoon een supervette platen. Go Jenny!

7. Regina Spektor

Wie bij het ontdekken van Regina Spektor net als ons spontaan aan James Bond dacht, zit wat ons betreft op dezelfde golflengte. Dat Spektor een in de Sovjet-Unie geboren Amerikaanse zangeres is, maakt haar alleen maar echter. Haar doorbraak kwam er met Soviet Kitch, een plaat met nummers als Us en Carbon Monoxide. Persoonlijk genoten wij meer van haar laatste album: Begin to Hope. Samson en Après Moi zijn klassiekers. Een blijvertje.

8. Isobel Campbell

Isobell Campbell, in een vorig leven nog celliste bij de cult indiepop band Belle & Sebastian, kan het ook alleen. Dat bewees ze met Amorino, een als twee pop omschreven plaat die ons aangenaan kon verrassen. Two thumbs up!

9. Remi Nicole

Waarschijnlijk de minst bekende van de hoop: Remi Nicole. Fed Up kan haar opstapje naar veel meer en veel groter worden. Wij duimen alvast.

10. Amy Winehouse

In de rapte, nu ze nog min of meer onder de levenden is, en omdat een lijstje van tien nu eenmaal beter presenteert dan eentje van negen: Amy Winehouse. Tja. Nuf said. Back To Black was een geweldige plaat. We hopen met u dat het niet haar laatste was.

Update: zelfs Facebook heeft een groep voor liefhebbers van indie chicks.

]]> http://elkonquistador.wordpress.com/2008/01/09/indie-chicks-5-10/feed/ 0 elkonquistador Fiona Apple http://elkonquistador.wordpress.com/2008/01/09/indie-chicks-part-two/ http://elkonquistador.wordpress.com/2008/01/09/indie-chicks-part-two/#comments Wed, 09 Jan 2008 19:52:49 +0000 elkonquistador http://elkonquistador.wordpress.com/2008/01/09/indie-chicks-part-two/ ]]> Toen we in onze vorige post Kate Nash de leading lady van een nieuwe generatie indie chicks durfden noemen, deden we een hele resem getalenteerde (en bevallige) dames ongelofelijk veel oneer aan. Bij deze willen we dat rechtzetten. Een lijstje met vijf tien onmisbare indie chicks. iTunes, here we come.

2. Lily Allen

Lily Allen was een van de meisjes die mede dankzij MySpace en YouTube een platencontract wist te versieren. Met Smile had ze een nummer één-hit in het Verenigd Koninkrijk (en Polen) en ook LDN en Littlest Things vallen best te pruimen. Haar cover van The Kooks’ Naive is subliem. Dat ze niet op haar mondje is gevallen (1, 2), bevalt ons natuurlijk ook.

3. Alela Diane

Alela Diane maakte haar eerste cd’tjes met de hand, kleine kunstwerkjes met papier en kant versierd. Helaas niet meer verkrijgbaar, maar het levert haar toch een prominente plaats in deze lijst op. Alela heeft met The Rifle een prachtige folkie nummer, zeker het ontdekken waard. Bij deze.

4. Imogen Heap

Geweldig gehypet door The O.C. en waarschijnlijk de meest originele naam ooit, dat moet Imogen Heap zijn. Eens was ze zangeres van het ter ziele gegane electro ensemble Frou Frou, maar na haar eerste solo project Speak for Yourself werd ze meteen voor twee Grammys genomineerd. Hide and Seek: kippenvel. Haar cover van Jeff Buckley’s Hallelujah: meesterlijk.

5. KT Tunstall

Waarschijnlijk het minst indie en het meest poppie van dit lijstje maar screw it. Suddenly I See en Saving My Face blijven geweldige meezingers.

Speaking of which, Kate Nash en haar Made of Bricks ceedee was ongetwijfeld één van de muzikale ontdekkingen van 2007. Deze bevallige Ierse ademt indie én heeft iets te vertellen. Bovendien lijkt ze het gezicht van een hele nieuwe generatie female vocalists die het helemaal gaan maken als ik iets te zeggen zou hebben in het muziekwereldje.

Later meer.

Oh, en voor ik het vergeet, mijn eclectische muzieksmaak kan u via Last.fm volgen. Ahhh, web 2.0 sweetness.

Hmmm, moet ik mij aangesproken voelen?

En dan spreken we nog niet over het ‘duh, kinda obvious’-gehalte van de ondertitel. Dat Geert Bourgeois die extra middelen maar snel toezegt, ‘t is nodig ook.

Geniaal. (via)